Belgische bezoekt 180 landen in 365 dagen, op zoek naar geluk.

Kelly Ferris reisde de wereld rond

Ze is ziek geworden en doodsbang geweest, maar ze is geslaagd in haar missie. In het gezelschap van twee kompanen heeft de Belgische Kelly Ferris (24) bijna de hele wereld afgereisd om te kijken wat mensen gelukkig maakt. Het antwoord? Samenzijn met familie en vrienden, onder andere. Iets wat Kelly voor het eerst sinds een jaar zelf weer mag meemaken. ‘Ik heb ernaar gesnakt.’
  • VIDEO: Belgische bezoekt 180 landen in 365 dagen
  • VIDEO: Belgische bezoekt 180 landen in 365 dagen
  • VIDEO: Belgische bezoekt 180 landen in 365 dagen
  • VIDEO: Belgische bezoekt 180 landen in 365 dagen

Kelly Ferris ziet er moe uit,. En ernstiger, volwassener in vergelijking met ons interview een jaar geleden, toen ze klaarstond om te vertrekken. Toen was ze een gewone reclamestudente, nu is ze een 24-jarige die letterlijk de wereld heeft gezien. In een recordtempo, al komt alleen haar reisgezel Tony in aanmerking voor een vermelding in het Guinness book of records.

Eén jaar reizen, 206 landen bezoeken: dat was het voornemen. Een opdracht die paste in een megalomane reclamestunt van Coca-Cola met maar één doel: zoeken naar een universele formule voor geluk. De drie ‘geluksambassadeurs’ vroegen in alle landen waar ze kwamen waar de bewoners gelukkig van werden.

Kelly pinkt een traantje weg als we samen kijken naar de film die ze met haar kompanen heeft gemaakt. ‘Het zijn vrienden geworden. Meer dan vrienden. Broers.’ En Kelly Ferris kan weten hoe dat voelt: ze is het enige meisje van een drieling. ‘Ik mis het reizen al een beetje, maar ik mis vooral de jongens. De geheimtaal die we hadden opgebouwd. We klopten onszelf altijd op het hoofd terwijl het vliegtuig opsteeg, want we waren alle drie nogal bijgelovig. (lacht) Ik probeer druk bezig te blijven, dan denk ik niet te veel aan hen.’

Ze heeft wel vaker gehuild: toen ze de armoede zag in Ethiopië, bijvoorbeeld. ‘Hoe kunnen we hier geluk vinden, vroeg ik me af. Maar het was er: die kinderen waren dolgelukkig als ze samen konden voetballen.’

186 op 206

Het trio kwam via Expeditie 206 in 186 landen terecht. Door tijdsgebrek, visumproblemen – Antonio verloor een van zijn paspoorten – en barre weersomstandigheden moesten er enkele landen worden geschrapt. Kelly zelf bezocht er maar 180, omdat ze ziek was en omdat ze de groep af en toe opsplitsten. Maar ze kwamen wel terug met het antwoord op de vraag wat de mensen gelukkig maakt. Samen eten is heel populair, of samen supporteren voor een ploeg. Muziek en dansen ook. Maar vooral: het gezelschap van familie en vrienden. Iets waarvan Kelly na een jaar weer zelf kan proeven. ‘Ik heb ernaar gesnakt.’

Kelly Ferris, die geboren is in Zuid-Afrika maar al sinds haar vierde in Martelange op de grens met Luxemburg woont, verontschuldigt zich voor haar Nederlands. ‘Mijn Frans heb ik in Afrika kunnen onderhouden, met de jongens sprak ik vooral Engels en Spaans, maar Nederlands heb ik een jaar niet gesproken. Neem het me dus niet kwalijk als ik er af en toe een Frans of een Engels woord tussen flans.’ Maar ze zegt het in nog altijd bijna vlekkeloos Nederlands.

Harde tijden

U bent jaloers op haar ervaring? Denk twee keer na. ‘Na de eerste maand besefte ik dat het één grote jetlag zou worden’, zegt Kelly. ‘We hebben geslapen wanneer we konden. Toen ik in Zuid-Afrika een paar dagen bij familie bleef, ben ik onmiddellijk ziek geworden. Mijn lichaam was op, mijn weerstand was weg. De jongens hebben toen enkele landen bezocht zonder mij.’

Ze is ook bang geweest. ‘Ik had de jongens bij mij om me te beschermen, maar één keer was het echt angstaanjagend: in Tadzjikistan. De jongens waren zonder mij in Saoedi-Arabië, want voor een meisje alleen was een visum krijgen te moeilijk. Daardoor zat ik op een nacht helemaal alleen in de luchthaven van Doesjanbe. Het griezelige was dat de meeste mensen er alleen Russisch spraken. (ze imiteert Russisch) Hey, proesjkatov. Als ik niet kan communiceren, vind ik het eng. Ik voelde me als een verloren puppy.’

En het eten? ‘Dat was vaak lekker, maar we hebben ook heel abnormale dingen gegeten. In een dorpje in Ivoorkust, bijvoorbeeld. Agouti, zeiden ze. Ze deden er lacherig en geheimzinnig over. (trekt grote ogen en geeft met haar handen de breedte van de tafel aan) Het was een rat, een gigantische rat, die ze met vel en al op de barbecue hebben gelegd. Een dode rat! Het was, euh, (wikt haar woorden) niet slecht. Maar ik ga het niet opnieuw eten.’

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s